Οι κίνδυνοι της τηλεόρασης και του υπολογιστή και πώς να τους αποφύγετε

Είναι πρακτικά αδύνατο να αποφύγετε να δει το παιδί σας τηλεόραση ή να σερφάρει στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα αν μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου τα υπόλοιπα μέλη το κάνουν κατά κόρον. H αλήθεια είναι πως κανένας επιστήμονας δεν το απαγορεύει.

Όλοι, όμως, συμφωνούν πως ο γονείς είναι υπεύθυνοι στο να βάλουν ένα μέτρο σε αυτά που το παιδί «κάνει» ή δεν «κάνει» να βλέπει στην τηλεόραση και τον υπολογιστή, προκειμένου αφενός να επωφεληθούν και αφετέρου να αποφύγουν μελλοντικά προβλήματα στην υγεία και την ψυχοσύνθεσή τους.

Οι κίνδυνοι

Σε γενικές γραμμές τα επιστημονικά ευρήματα σχετικά με την έκθεση του παιδιού στην τηλεόραση είναι αποθαρρυντικά –είτε πρόκειται για παιδιά προσχολικής είτε για παιδιά σχολικής ηλικίας. Όπως αναφέρει η Dr. Ίλια Θεοτοκά, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, οι επιπτώσεις επιβαρύνουν όχι μόνο την νοητική και ψυχολογική ανάπτυξη των παιδιών, με την έννοια ότι εν αγνοία μας μπορεί να παρακολουθήσουν βίαιες και ακατάλληλες σκηνές, αλλά και την κοινωνική και την σωματική ανάπτυξή τους.

Η τηλεόραση μπορεί να επηρεάσει την σχέση γονιών-παιδιών και να μειώσει την μεταξύ τους επικοινωνία, ενώ όταν είναι μονίμως ανοιχτή στον χώρο όπου το παιδί παίζει μπορεί να του αποσπά την προσοχή και να μην το αφήνει να συγκεντρωθεί σε μία μόνο δραστηριότητα. Ακόμα χειρότερος είναι ο ρόλος της τηλεόρασης αλλά και του υπολογιστή όσον αφορά την παιδική παχυσαρκία: Όλο και περισσότερες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι οι αυξημένες ώρες παρακολούθησης τηλεόρασης, βίντεο και βιντεοπαιχνιδιών οδηγούν στην αύξηση βάρους, απλούστατα επειδή πρόκειται για εντελώς καθιστικές δραστηριότητες που δεν βοηθούν τα παιδιά στο να «κάψουν» θερμίδες. Δευτερευόντως, αρνητικό ρόλο παίζουν και οι διαφημίσεις διαφόρων σνακ και τροφών με πολλά λιπαρά που επηρεάζουν τα παιδιά στο να θέλουν να τα καταναλώσουν.

Η άλλη όψη του νομίσματος

Ένας γενικός κανόνας για να αποφευχθούν οι παραπάνω επιπτώσεις είναι να μειώνουν οι γονείς όσο το δυνατόν περισσότερο τον χρόνο τηλεθέασης και ενασχόλησης με τον υπολογιστή. Ιδιαίτερα αν το παιδί είναι βρέφος δεν χρειάζεται να βλέπει καθόλου τηλεόραση, καθώς δε συμβάλλει πουθενά –το μόνο που βλέπουν τα παιδιά κάτω του ενός έτους στην τηλεόραση είναι έγχρωμες εικόνες που τρεμοπαίζουν, υποστηρίζουν οι παιδίατροι. Μεταξύ πρώτου και δεύτερου έτους τα παιδιά καταλαβαίνουν αποσπασματικά σκηνές που βλέπουν στην τηλεόραση, κυρίως σε βρεφικές και παιδικές εκπομπές, ενώ κάποια παιδιά μπορεί και να μιμηθούν σκηνές. Από τα τρία και μετά η τηλεόραση μπαίνει πιο ενεργά στην ζωή του παιδιού, οπότε τότε θα πρέπει και ο γονιός να αρχίσει να θέτει όρια –επιδιώκοντας συχνότερα κάποια άλλη δραστηριότητα έναντι της τηλεόρασης.

Ωστόσο, η θέαση ορισμένων προγραμμάτων στην τηλεόραση ή κάποιων βίντεο στον υπολογιστή μπορεί να έχει και πλεονεκτήματα για την ανάπτυξη του παιδιού. Για να ξεχωρίσετε ποια προγράμματα είναι αυτά θα πρέπει να λάβετε υπ’ όψιν τα εξής: Να απευθύνονται στην ηλικία του παιδιού σας, να έχουν απλή πλοκή και ευχάριστο τέλος, να μην προβάλλονται σε συνέχειες, γιατί τα παιδιά αγχώνονται αν πρέπει να περιμένουν να δουν κάτι που θα γίνει την επόμενη φορά. Τα παλιά κλασικά καρτούν, οι ιστορίες με ζώα αλλά και διάφορα ντοκιμαντέρ για μικρά παιδιά είναι ιδανικά για μικρές ηλικίες γιατί ψυχαγωγούν και μεταφέρουν θετικά μηνύματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν επίσης σειρές του National Geographic ή του BBC με εικόνες από την φύση και το ζωικό βασίλειο που βοηθούν τα παιδιά να γνωρίσουν τον κόσμο.

Το internet μπορεί να έχει τα δικά του οφέλη για τα μεγαλύτερα παιδιά και τους έφηβους. Πρόσφατες έρευνες του Ιδρύματος McArthur καταλήγουν πως «η συμμετοχή των παιδιών σε σελίδες όπως το MySpace ή το Facebook δίνει στα παιδιά τεχνολογικές δεξιότητες που χρειάζονται για να επιτύχουν στον σύγχρονο κόσμο. Μαθαίνουν επίσης πώς να χειρίζονται άλλους ανθρώπους και πώς να διαμορφώνουν μία δημόσια ταυτότητα.»

Τα δε βιντεοπαιχνίδια, στα οποία τα παιδιά επιδίδονται από ακόμα μικρότερη ηλικία, πέρα από τα μειονεκτήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω έχουν και πλεονεκτήματα: Είναι διασκεδαστικά και αναπτύσσουν τη δημιουργικότητα του παιδιού, εξοικειώνουν το παιδί με την τεχνολογία, αυξάνουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού αφού του δίνουν την δυνατότητα να ελέγχει μια κατάσταση, αναπτύσσουν την ικανότητά του να διαβάζει και να λύνει προβλήματα, αναπτύσσουν την ικανότητα λογικής σκέψης και τον συντονισμό χεριού-ματιού. Επιπλέον, υπάρχουν παιχνίδια για τον υπολογιστή που αποτελούν χρήσιμα μαθήματα γεωγραφίας, ανθρωπολογίας, ενώ κάποια παρουσιάζουν και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.

Πώς θα επιλέξετε κατάλληλα βιντεοπαιχνίδια για τα παιδιά;

Ξεκινήστε από την ηλικία του παιδιού και έπειτα αναλογιστείτε τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά του (αθλητικά, φαντασία, παιχνίδια στρατηγικής). Αναζητήστε παιχνίδια που προκαλούν ενθουσιασμό χωρίς να είναι βίαια. Αναζητήστε στο διαδίκτυο κριτικές για το βιντεοπαιχνίδι που σκέφτεστε να αγοράσετε και συζητήστε το με άλλους γονείς που μπορεί να έχουν άποψη. Καθώς τα βιντεοπαιχνίδια είναι ακριβά, προτιμήστε να τα δωρίσετε στα παιδιά σε μία συγκεκριμένη περίσταση, ώστε να μην θεωρούν δεδομένο ότι θα τους τα αγοράζετε όποτε εκείνα το ζητήσουν. Αν προβληματίζεστε για το κατά πόσο ταιριάζει ένα τέτοιο παιχνίδι στο παιδί σας, δοκιμάστε το εσείς πρώτα. Τέλος, βοηθήστε το παιδί να καταλάβει το παιχνίδι. Εξηγήστε του σκηνές που πιθανώς δεν καταλαβαίνει και ασχοληθείτε λίγη ώρα πριν το αφήσετε να παίξει μόνο του.

Τι συμβουλεύουν οι ειδικοί;

• Όσον αφορά παιδιά νηπιακής ηλικίας, άνω των τριών ετών, κατά την οποία μπορείτε να ελέγξετε τι και για πόση ώρα θα παρακολουθούν στην τηλεόραση ή σε βίντεο, φροντίστε ο χρόνος θέασης να είναι όσο το δυνατόν πιο περιορισμένος (το πολύ μία με δύο ώρες την ημέρα).
• Μην επιτρέψετε την τοποθέτηση τηλεόρασης στο δωμάτιο των παιδιών.
• Αφιερώστε χρόνο για να ελέγξετε τα προγράμματα που παρακολουθούν τα παιδιά και αποθαρρύνετέ τα από τη παρακολούθηση βίαιων και ακατάλληλων προγραμμάτων. Αν τυχόν εμφανιστούν κάποιες σκηνές βίας συζητήστε τις με τα παιδιά και εξηγήστε τους την πραγματικότητα: Ότι η βία στην πραγματική ζωή έχει σαν αποτέλεσμα τον πόνο, τους τραυματισμούς και τον θάνατο. Ότι η βία φέρνει δυστυχία, δημιουργεί και δεν λύνει τα προβλήματα, και τέλος ότι οδηγεί στην τιμωρία και τη φυλακή. Εξηγήστε τους ότι οι ηθοποιοί δεν παθαίνουν τίποτα.
• Βοηθήστε τα να απομυθοποιήσουν τους τηλεοπτικούς ήρωες. Διδάξτε τα τους πραγματικούς ήρωες.
• Εξηγήστε τους το ρόλο των διαφημίσεων.
• Ρωτήστε τα παιδιά πώς αισθάνονται μετά την παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων και αν διαπιστώσετε κακές επιρροές προσπαθήστε να τις διορθώσετε με συζήτηση και απομυθοποίηση.
• Προσπαθήστε να έχετε όσο γίνεται λιγότερες ώρες ανοιχτή την τηλεόραση στο σπίτι.

               Πηγή: In2life.gr

           Διαβάστε σχετικό άρθρο στα Αγγλικά

Ξένες γλώσσες και παιδί

Σε μια κοινωνία σαν κι αυτή που ζούμε, πολύγλωσση και πολυπολιτισμική, οι ξένες γλώσσες έχουν γίνει απαραίτητο μέσο επιβίωσης για το σύγχρονο άνθρωπο. Σε ποια ηλικία, όμως, πρέπει τα παιδιά να αρχίζουν την εκμάθησή τους; Με ποιον τρόπο και πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς;

Οι σημερινοί μαθητές θα ζήσουν σε μια κοινωνία όπου θα επικρατεί κινητικότητα εργαζομένων και επιστημόνων. Η κοινωνία αυτή θα έχει διεθνή χαρακτήρα, είναι ήδη διαφορετική από αυτή που βιώσαμε εμείς, και μέσα σε αυτό τον κόσμο η καλή γνώση τουλάχιστον μίας ξένης γλώσσας θα είναι πλέον όρος επιβίωσης. Για το λόγο αυτόν, η χρησιμότητά τους κρίνεται απαραίτητη σε όλο και μικρότερες ηλικίες, πράγμα που προκαλεί πολλά και σημαντικά ερωτήματα, αφού κοινός στόχος όλων είναι η καλύτερη μετάδοση των γνώσεων, χωρίς ψυχολογική επιβάρυνση ή άλλες επιπτώσεις στη γενικότερη πρόοδο των παιδιών.

Η σημασία της μητρικής γλώσσας

Το παιδί αποκτά τις γλωσσικές του συνήθειες στη μητρική γλώσσα έως τα 8 του χρόνια. Από την ηλικία αυτή και μετά, αρχίζει να λειτουργεί μέσα από διαδικασίες νοητικές: Αναλύει και συγκρίνει - μέσα από το φίλτρο της μητρικής γλώσσας -, γεγονός που λειτουργεί αρνητικά στην εκμάθηση της ξένης γλώσσας. Έρευνες υποστηρίζουν ότι μετά τον ένατο χρόνο, η μητρική γλώσσα αποτελεί το μοναδικό μέσο έκφρασης και σκέψης και λειτουργεί ασυνείδητα ως ένα «αμυντικό» σύστημα, που ορθώνεται σαν τείχος στην παρουσία της ξένης γλώσσας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από τότε και μετά, τα παιδιά δυσκολεύονται πολύ να προφέρουν σωστά μια ξένη λέξη, αφού τα ακουστικά μηνύματα στην ξένη γλώσσα «φιλτράρονται» από τη μητρική.

Η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσουν μαθήματα

Σύμφωνα με την άποψη πολλών εκπαιδευτικών, η κατάλληλη ηλικία για να έρθει ένα παιδί σε μια πρώτη επαφή με μια ξένη γλώσσα είναι η προσχολική. Για να ξεκινήσει ουσιαστικά την εκμάθησή της, είναι μετά τη Β΄ Δημοτικού, όταν θα έχει ήδη καταφέρει να αποκτήσει μια γενική γνώση της μητρικής του γλώσσας. Θα γνωρίζει καλά από γραφή και ανάγνωση, ενώ θα έχει έρθει σε επαφή με άλλα γραμματικά φαινόμενα, και έτσι θα μπορεί να αφομοιώσει και μια ξένη γλώσσα. Στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα παιδιά διαθέτουν μια φυσική ευφυΐα για τη γλώσσα και παράλληλα μια έμφυτη ικανότητα να παράγουν σύνθετους γλωσσικούς συνδυασμούς, μέσα από τον πειραματισμό και το παιχνίδι. Η φυσική γλωσσική ευφυΐα του παιδιού χρειάζεται γονεϊκή στήριξη και ερεθίσματα, για να ανθίσει και να ευδοκιμήσει. Γονείς που δεν ασχολούνται πολύ με τα παιδιά τους, δεν συζητούν μαζί τους, οι εντάσεις μέσα στο σπίτι, η έλλειψη οργάνωσης και προγράμματος, είναι παράγοντες που δεν ευνοούν την ανάπτυξη ενός πλούσιου λεξιλογίου.

Έτσι, όσο περισσότερες γνώσεις έχει αποκτήσει ένα παιδί στη μητρική του γλώσσα, που είναι άλλωστε και το «εργαλείο» για να περάσει σε μια δεύτερη, τόσο πιο εύκολο είναι να κατανοήσει και να μάθει μια ξένη γλώσσα. Από δύο έως περίπου οκτώ ετών, τα παιδιά ακούνε, βλέπουν, γεύονται, μιμούνται, και με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν καλύτερα. Σε αυτή, λοιπόν, την ηλικία είναι πολύ εύκολο να αρχίσουν να μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα, και μάλιστα πολύ γρήγορα, με το τραγούδι, το ποίημα και το παιχνίδι (όπως μαθαίνουν, άλλωστε, και τη μητρική τους), χρησιμοποιώντας δηλαδή το συναίσθημα και τις αισθήσεις.

Όμως, όταν λέμε να μαθαίνουν, δεν εννοούμε να κάνουν μαθήματα ξένης γλώσσας. Η νηπιακή και προσχολική ηλικία είναι μια καλή περίοδος για να αρχίσουν να έρχονται απλώς σε επαφή με μια ξένη γλώσσα και να τη μαθαίνουν εμπλουτίζοντας το λεξιλόγιό τους με ξένες λέξεις. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν θα πρέπει η γνώση να «μεταφέρεται» στο παιδί αυτής της ηλικίας (προσχολικής) ως μάθημα και μάλιστα υποχρεωτικό. Αν για το παιδί είναι ένα ακόμα παιχνίδι, έχουμε πολλές πιθανότητες να αγαπήσει την ξένη γλώσσα και να τη μάθει με μεγαλύτερη ευκολία αργότερα. Η πίεση, ίσως φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Και βέβαια, κάθε παιδί έχει τη δική του ωρίμανση, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις του, που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη πριν από την έναρξη της διδασκαλίας της ξένης γλώσσας.

Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς

Οι γονείς που γνωρίζουν μια ξένη γλώσσα, μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στα παιδιά τους, ώστε να εξοικειωθούν στην αρχή με τη γλώσσα αυτή και να εμπλουτίσουν αργότερα σιγά - σιγά το λεξιλόγιό τους, συμπληρώνοντας έτσι το έργο του δασκάλου.

Αν το παιδί σας είναι βρεφικής/προσχολικής ηλικίας:

 - Τραγουδήστε του στην ξένη γλώσσα ή αφήστε το να ακούσει άλλους να τραγουδούν. Παίξετε παιχνίδια και ασχοληθείτε με καλλιτεχνικές δραστηριότητες, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα την ξένη γλώσσα.

 - Διαβάστε ξενόγλωσσα βιβλία μαζί του. Υπάρχουν πολλά όμορφα παραμύθια με εικόνες, που διευκολύνουν το παιδί να καταλάβει την ιστορία που ακούει στην ξένη γλώσσα. Συζητήστε μετά για το παραμύθι, εστιάζοντας και επαναλαμβάνοντας λέξεις - κλειδιά στην ξένη γλώσσα και αναπτύσσοντας την ιστορία και στα Ελληνικά.

 - Επιλέξτε βιβλία που κεντρίζουν τις αισθήσεις. Ο στόχος σας δεν πρέπει να είναι μόνο η αναγνώριση των γραμμάτων ή των λέξεων, αλλά και η εξοικείωση του παιδιού με την ξένη γλώσσα και η ανάπτυξη ενδιαφέροντος για να τη μάθει μεγαλώνοντας.

 - Πολύ καλή ιδέα είναι και κάποιες καρτούλες με ξενόγλωσσες λέξεις, που συνοδεύονται από την αντίστοιχη φωτογραφία. Φροντίστε να τις διαβάσετε συχνά στο παιδί, παίζοντας παράλληλα μαζί του το παιχνίδι της μνήμης. Μην ξεχνάτε ότι η επανάληψη αποτελεί την αρχή της βασικής μάθησης.

Αν το παιδί σας πηγαίνει σχολείο:

 - Επιλέξτε ένα φροντιστήριο που υιοθετεί σύγχρονες μεθόδους εκμάθησης, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον των μαθητών με δημιουργικές, βιωματικές, πολυαισθητηριακές δραστηριότητες, όπως δραματοποίηση κειμένων κλπ.

 - Αν το παιδί σας είναι σε ηλικία που έχει άνεση στο γραπτό λόγο, παροτρύνετέ το να αλληλογραφήσει με παιδιά από άλλες χώρες. Τα παιδιά επικοινωνούν γρήγορα και εύκολα μεταξύ τους, πράγμα που διευκολύνει την ταχύτερη εκμάθηση της ξένης γλώσσας. Αν έχετε τη δυνατότητα, καλέστε και φιλοξενήστε τον «ξένο» φίλο του μερικές μέρες το καλοκαίρι.

 - Κάντε ένα ταξίδι για λίγες μέρες στη χώρα όπου μιλάνε τη γλώσσα που έχει επιλέξει το παιδί σας. Έτσι, θα έχει την ευκαιρία να έχει άμεση επαφή με τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την καθημερινότητα των ανθρώπων εκεί, να επικοινωνήσει μαζί τους και να παρακολουθήσει παιδικές θεατρικές παραστάσεις, επισκέψεις σε μουσεία και ιστορικούς χώρους.

Τα παιδιά με δυσλεξία μπορούν να μάθουν ξένες γλώσσες;

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να έχουμε στο νου είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν πιέζουμε ένα παιδί να ξεκινήσει να μαθαίνει μια ξένη γλώσσα - πόσο μάλλον κάποιο που έχει ειδικές μαθησιακές ανάγκες, όπως δυσλεξία - από έναν εκπαιδευτικό χωρίς την ανάλογη εξειδίκευση. Η πίεση που συχνά δέχονται αυτά τα παιδιά από γονείς και δασκάλους μπορεί να τους δημιουργήσει πρόσθετα ψυχολογικά προβλήματα, όπως χαμηλή αυτοπεποίθηση, αυξημένο φόβο αποτυχίας κλπ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα παιδί με δυσλεξία θα στερηθεί τη γνώση μιας ξένης γλώσσας.

Αντιθέτως, μπορεί να διδαχτεί ακόμα και την Αγγλική (που θεωρείται η πιο «δυσλεξική» ξένη γλώσσα, μιας που άλλα γραφούμε και άλλα διαβάζουμε), αρκεί ο εκπαιδευτικός/ειδικός παιδαγωγός να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος, ώστε η διδασκαλία του να είναι βιωματική, δημιουργική, δομημένη και οργανωμένη γύρω από τον τρόπο μάθησης. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην περίπτωση που οι μαθητές με ειδικές μαθησιακές ανάγκες διδάσκονται την ξένη γλώσσα από εξειδικευμένους καθηγητές, μπορούν να ξεκινήσουν την εκμάθησή της ακόμα και από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, για καλύτερα αποτελέσματα.

Δεύτερη ξένη γλώσσα;

Πάντα οι γονείς έχουν το άγχος για το «κάτι παραπάνω». Έτσι, αναρωτιούνται πότε θα μπορούσε το παιδί τους να μάθει και μια δεύτερη ξένη γλώσσα. Συνήθως, η ένταξη μιας δεύτερης ξένης γλώσσας γίνεται στην Ε΄ Δημοτικού, υπό την προϋπόθεση ότι το παιδί έχει εκφράσει την επιθυμία του να μάθει και μια δεύτερη γλώσσα και έχει αποφασίσει μόνο του ποια θα είναι. Εσείς μπορείτε να το συμβουλέψετε, αλλά όχι να επιβάλετε την άποψή σας.

Πηγή: imommy.gr

Μαθήματα αισιοδοξίας

Της χαράς Καραμήτσου (λογοπεδικός, M.R.C.S.L.T.)

Περάσαμε ίσως τα πιο δύσκολα Χριστούγεννα και υποδεχθήκαμε δειλά και μουδιασμένα την Πρωτοχρονιά.  Σε αυτή τη δύσκολη χρονιά που μόλις ξεκίνησε, ήρθε ο καιρός να δείξουμε στα παιδιά μας την πρώτη και μοναδική προσωπική δεξιότητα που πλέον καθίσταται απαραίτητη για όλους, αλλά κυρίως για εκείνα, την αισιοδοξία.

Πολλοί άνθρωποι, κυρίως νέοι, βλέπουν στη δίνη της ύφεσης και της ανεργίας τα όνειρά τους να γκρεμίζονται προτού γίνουν πραγματικότητα, με την απαισιοδοξία να τους κατακλύζει με τα συνεπακόλουθα του άγχους, της κατάθλιψης και πολλών άλλων προβλημάτων που πλήττουν την ψυχική τους υγεία. Είναι επομένως αναγκαίο να μάθουν να στέκονται όρθιοι, να αγωνίζονται και, κυρίως, να ελπίζουν και να διεκδικούν.

Πως όμως μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε αισιόδοξα; Τη δεξιότητα αυτή μπορούμε να τη δούμε σε όλους εκείνους που επιμένουν να αγωνίζονται. Η αισιοδοξία είναι στάση ζωής. Οι αισιόδοξοι άνθρωποι έχουν σπάνια άγχος, αρρωσταίνουν λιγότερο και ζουν περισσότερο.

Τα παιδιά μπορούν από τη μικρή τους ηλικία να μάθουν αυτή τη δεξιότητα από τους γονείς τους, παρατηρώντας ασυνείδητα τους τρόπους με τους οποίους χειρίζονται στρεσογόνες καταστάσεις της καθημερινότητάς τους. Μέσα από παραδείγματα ανάκαμψης, επιμονής και θετικής ενατένισης στις δυσκολίες, αντιλαμβάνονται την έννοια της αισιοδοξίας.

Να θυμάστε στο πρόσωπο της αποτυχίας την επιτυχία. Στις αποτυχίες του παιδιού σας, είναι σημαντικό να παραδεχθείτε τα συναισθήματά του, αλλά βοηθήστε το να προχωρήσει. Ενθαρρύνετέ το να επικεντρωθεί συνειδητά στις επιτυχίες του και στο γεγονός ότι μελλοντικά θα τα πάει καλύτερα. Φράσεις του τύπου «είμαι χαζός» πρέπει να αντικατασταθούν με άλλες τύπου «δεν τα πήγα και τόσο καλά». Αναγνωρίστε του την προσπάθεια. Να μάθει να προσπαθεί μετά την αποτυχία. Να δέχεται τις προκλήσεις δίνοντας λιγότερη έμφαση στο αποτέλεσμα και μεγαλύτερη στη διάθεσή του να αναλάβει το ρίσκο.

Βοηθήστε το να βιώσει την επιτυχία. Από μικρή ηλικία αναθέστε του υπευθυνότητες τις οποίες αν φέρει σε πέρας θα αμειφθεί. Έτσι, θα τονωθεί η αυτοπεποίθησή του και θα χαρεί για το γεγονός ότι τα κατάφερε.

Μην το επικρίνετε βάζοντας ταμπέλες. Διορθώστε την ανάρμοστη συμπεριφορά του, αλλά μην το χαρακτηρίζετε –ποτέ! Πληγώνει την εικόνα του ανεπανόρθωτα. Τα παιδιά θέλουν να αισθάνονται ότι είναι αντάξια των προσδοκιών μας. Λεκτικοί προπηλακισμοί όπως «εσύ δεν θα αλλάξεις ποτέ. Μια ζωή τεμπέλης θα είσαι» μπορεί να το ακολουθούν όλη του τη ζωή.

Δείξτε την αποδοχή σας στις επιτυχίες του. Βοηθήστε το να καταλάβει τους συντελεστές της επιτυχίας του και τα δυνατά του σημεία. Παραδείγματος χάριν: «Μπράβο σου που καθάρισες τόσο καλά το δωμάτιό σου! Ασχολήθηκες με σύστημα και υπομονή».

Μην το επαινείτε συνέχεια και χωρίς λόγο. Όταν λέμε σε ένα παιδί πόσο τέλειο είναι χωρίς μέτρο, αντί να βιώσει την πραγματική επιτυχία στα δύσκολα, το ενθαρρύνουμε να πιστέψει κάτι που δεν είναι αλήθεια, δημιουργώντας έναν άνθρωπο αλαζόνα και υπερόπτη, που δεν αναγνωρίζει τις δυνατότητές του.

Δείξτε του τρόπους επίλυσης προβλημάτων. Όταν αγχώνεται για ένα πρόβλημα, ζητήστε του να σκεφτεί τρόπους εναλλακτικής επίλυσης για να το αντιμετωπίσει. Για όλα τα πράγματα υπάρχουν λύσεις. Μη λύσετε όμως εσείς το πρόβλημα.

Χρησιμοποιείστε τα δικά σας θετικά βιώματα. Σε πολλές φάσεις της ζωή του θα δυσκολευτεί. Εξηγείστε του πως αντιμετωπίσατε εσείς παρόμοιες δυσκολίες και τα βγάλατε πέρα. Εάν έχετε την τάση να σκέφτεστε απαισιόδοξα, αλλάξτε εσείς πρώτα. Ποιος θα του εμπνεύσει το αίσθημα της αισιοδοξίας, ποιος θα του μάθει να μη το βάζει κάτω;

Μην κακολογείτε τον εαυτό σας μπροστά στο παιδί σας. Για παράδειγμα, μη λέτε «Είμαι τόσο άχρηστος!». Δεν θέλετε το παιδί σας να αντιγράψει αυτή την ηττοπαθή συνήθεια!

Ατενίζοντας τη θετική πλευρά. Αποφύγετε να τονίζετε την αβεβαιότητα και τονίστε την ελπίδα. Για κάθε κατάσταση υπάρχουν η καλή και η κακή πλευρά. Εάν π.χ., δεν μπορεί να παίξει έξω γιατί βρέχει, δείτε τη θετική πλευρά του θέματος. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια με τα οποία μπορεί να ασχοληθεί ή ακόμα πείτε του ότι είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να παίξετε μαζί. Ακόμα κι ένα σπασμένο χέρι –όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται- μπορεί να γίνει πηγή διασκέδασης όταν οι φίλοι του υπογράφουν ή κάνουν αστείες αφιερώσεις πάνω στον γύψο!

Ελπίζοντας να δείτε την ουσία της διδαχής της αισιοδοξίας, σας προτρέπω να υιοθετήσετε κάποιες από αυτές τις προσεγγίσεις. Είναι παρακαταθήκη για το μέλλον του παιδιού σας.

Πηγή: Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»

Διαβάστε σχετικό άρθρο στα Αγγλικά

Παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχολογία των μαθητών

Το παιδί παίζει, δοκιμάζει, δημιουργεί κάθε μέρα σε σπίτι και παιδικό σταθμό. Άλλοτε κλαίει γοερά, άλλο κλωτσάει συνέχεια, άλλο τραγουδά. Η σωματική και ψυχική του υγεία είναι προϋπόθεση της συμπεριφοράς του.

Αργότερα, στο σχολείο και στο σπίτι, άλλος μαθητής σκέφτεται και μαθαίνει, άλλος κάνει κοπάνα και βάζει βόμβες.

Η ανάπτυξη των διαταραχών και η ψυχολογική υγεία και ισορροπία οφείλονται στην συνολική αποδοχή της πραγματικότητας, του εαυτού μας ή των άλλων. Λάθη κάνουμε και οι γονείς και τα παιδιά. Η αυτογνωσία όμως, καθορίζει τις φιλικές σχέσεις των παιδιών μας, την επιτυχία στις εξετάσεις, την ευτυχία τους.

Η αρχή που τίθεται ως η βάση του οικοδομήματος της ψυχικής υγείας είναι η εξής: ‘‘ Αυτό που είναι, είναι’’.

Τι σημαίνει αυτό; Χωρίς να εθελοτυφλούμε, χωρίς να ονειροβατούμε, να βάζουμε ρεαλιστικούς στόχους. Να βρίσκουμε τους τρόπους για να τους πετύχουμε: σταδιακά από το ευκολότερο στο πιο δύσκολο, από το οικείο στο άγνωστο. Στοχεύουμε στις αλλαγές που εμείς μπορούμε να κάνουμε μέσα στο πλαίσιο που κινούμαστε, «που μας παίρνει». Άρα: η πραγματικότητα δεν είναι όπως θα με συνέφερε να είναι, δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι, δεν είναι όπως μου είπαν ότι θα είναι, δεν είναι όπως ήταν, δεν είναι όπως θα είναι αύριο. Η πραγματικότητα γύρω μου είναι όπως είναι.

Ο κάθε μαθητής οφείλει να αποδεχτεί τον πραγματικό του εαυτό για να ξεκινήσει «το δικό του ταξίδι». Θα λέει: «εγώ είμαι αυτός που είμαι». Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι, δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι, δεν είμαι αυτός που η μαμά μου θα ήθελε να είμαι, δεν είμαι καν αυτός που ήμουν. Έτσι κάθε προσπάθεια καλού βαθμού και αποδεκτής συμπεριφοράς θα φαίνεται ότι είναι πραγματική και ο μαθητής θα προσπαθήσει τόσο όσο οι δυνάμεις του επιτρέπουν. Τόσο ακριβώς θα θελήσει να προβληθεί.

Το ίδιο πρέπει να έχουμε στο νου μας και για τους άλλους που έχουμε γύρω μας. «Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζεσαι να είσαι, εσύ δεν είσαι όπως ήσουν, εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα, εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω, εσύ είσαι όπως είσαι».

Πλήρη εικόνα της πραγματικότητας, του εαυτού μας και των άλλων, θα έχουμε γονείς και μαθητές αν μπορέσουμε να κατανοήσουμε όλα τα παραπάνω. Να τα εσωτερικεύσουμε στις πραγματικές τους διαστάσεις χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό, καταφέρουμε να σχεδιάσουμε, να δουλέψουμε και εν τέλει να φτάσουμε σε αυτή την ωριμότητα που θα μας κάνει εμάς και τους μαθητές-παιδιά μας ευτυχισμένα. Και τώρα και στο μέλλον.

Πηγή: Zougla.gr

Οι 10 περισσότερο ομιλούμενες γλώσσες

Κι όμως ίσως είναι διαφορετικές από αυτές που νομίζουμε. Τα αγγλικά καταλαμβάνουν μόλις την τέταρτη θέση στη λίστα πίσω από τα κινεζικά και τα ισπανικά και τα hindi. Από τη λίστα απουσιάζουν τα γαλλικά, παρόλο που χρησιμοποιούνται από πολλούς σαν δεύτερη γλώσσα. Να τονίσουμε ότι τα δημογραφικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς προς όφελος των γλωσσών που ομιλούνται στις αναπτυσσόμενες χώρες.

	10. Γερμανικά (118.000.000) Ομιλούνται εκτός από τη Γερμανία, στην Αυστρία, την Ελβετία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν σαν επίσημη γλώσσα αλλά και από γερμανικές μειονότητες σε άλλες γειτονικές χώρες.
	9. Ιαπωνικά (123.000.000) Οι περισσότεροι ομιλούντες την ιαπωνική είναι κάτοικοι Ιαπωνίας. Ωστόσο υπάρχουν αρκετοί Ιάπωνες στην Ν. Κορέα, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία. Είναι επίσης επίσημη γλώσσα στα νησιά Παλάου.
	8. Πορτογαλικά (220.000.000) Αν και μικρή χώρα η Πορτογαλία, η γλώσσα της είναι ευρύτατα διαδεδομένη λόγω του αποικιακού της παρελθόντος. Τα πορτογαλικά είναι επίσημη γλώσσα της Βραζιλίας αλλά και σε χώρες της Αφρικής όπως η Αγκόλα, η Μοζαμβίκη, το Πράσινο Ακρωτήριο ή του Ινδικού όπως το Ανατολικό Τιμόρ.
	7. Bengali (250.000.000) Χρησιμοποιείται κυρίως στο Μπαγκλαντές αλλά και σε ορισμένες περιοχές της Ινδίας.
	6. Ρωσικά (250.000.000) Επίσημη γλώσσα, εκτός από τη Ρωσία, στις περισσότερες δημοκρατίες της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Μεγάλο πλήθος ρωσώφωνων ζουν στην Ουκρανία, το Καζακστάν και τη Λευκορωσία.
	5. Αραβικά (440.000.000) Με διάφορες παραλλαγές χρησιμοποιείται σε όλες τις χώρες της Αραβικής χερσονήσου αλλά και στις χώρες του Μαγκρέμπ (Βόρεια Αφρική). Είναι επίσημη γλώσσα σε 26 χώρες περιλαμβανομένου του Ισραήλ.
	4. Αγγλικά (450.000.000) Είναι επίσημη γλώσσα σε όλες τις χώρες της Βρετανικής κοινοπολιτείας και η περισσότερο ομιλούμενη στον πλανήτη, αν υπολογίσουμε και όσους τη χρησιμοποιούν σα δεύτερη γλώσσα.
	3. Hinti-Urdu (490.000.000) Παρόλο που η Ινδία έχει πληθυσμό που ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο, η παρουσία πολλών διαλέκτων οδηγεί την κύρια γλώσσα στη χρήση από λιγότερο από το μισό του πληθυσμού! Το ίδιο ισχύει και για το Πακιστάν. Η hinti είναι επίσημη γλώσσα στην Ινδία ενώ η urdu στο Πακιστάν. Ωστόσο είναι απόλυτα συγγενείς γλώσσες και μπορούμε να τις κατηγοριοποιήσουμε σαν μία.
	2. Ισπανικά (500.000.000) Μια ακόμη γλώσσα που οφείλει τη διάδοσή της στο αποικιακό παρελθόν της Ισπανίας. Στο μεγαλύτερο μέρος της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής τα Ισπανικά είναι επίσημη γλώσσα, ενώ ακόμη και στις ΗΠΑ σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού μιλά ισπανικά.
	1. Κινεζικά (1.025.000.000) Συγκεκριμένα η μανδαρίνικη διάλεκτος (αναφέρονται σαν κινεζικά μόνο από τους μη ομιλούντες την κινεζική), καθώς στην Κίνα υπάρχουν πολλές διάλεκτοι με δεύτερη πιο γνωστή τα καντονέζικα.

Πηγή: perierga.gr