Διαβάστε για να είστε πιο ευτυχισμένοι

Της Όλγας Σελλα

Μπορεί το βιβλίο να γίνει διαφυγή σε καιρούς κρίσης; Κι ακόμη περισσότερο: Μπορεί να συμβάλει στην ψυχική ευεξία όσων καταφεύγουν στις σελίδες του;

Μια έρευνα που παρουσιάστηκε στο Public του Συντάγματος έδειξε ότι εκείνοι που επιλέγουν να διαβάσουν είναι πιο ευτυχισμένοι και ανοιχτοί στο καινούργιο και το διαφορετικό. Αλλά δεν ήταν τα μόνα ενδιαφέροντα στοιχεία που έδειξε αυτή η πανελλαδική έρευνα που διενήργησε η Qed σε 1.000 σπίτια ενήλικου αστικού πληθυσμού, το καλοκαίρι του 2012, κατόπιν παραγγελίας των καταστημάτων Public.

Έδειξε επίσης: Ότι το 52% του αστικού πληθυσμού είναι αγοραστές βιβλίων. Ότι οι δημοφιλέστερες κατηγορίες βιβλίων είναι η λογοτεχνία (ελληνική, ξένη, σύγχρονη και κλασική, την οποία προτιμά το 68% των συχνών αγοραστών βιβλίων). Ότι οι περιστασιακοί αναγνώστες, μετά την ελληνική λογοτεχνία, προτιμούν τα αστυνομικά και τα ιστορικά βιβλία. Ότι συχνότερα αγοράζουν οι γυναίκες, οι νέοι και οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης. Ότι φίλοι, διαδίκτυο και βιβλιοπωλεία αποτελούν τα βασικά μέσα ενημέρωσης για το βιβλίο και ότι ο μέσος αγοραστής αγοράζει κατά μέσον όρο 4 βιβλία τον χρόνο.

Τα καταστήματα Public, που -σύμφωνα με την έρευνα- έχουν εδραιωθεί στις προτιμήσεις του κοινού ως προορισμός εύρεσης βιβλίων, δίνουν έμφαση στη διάδοση του βιβλίου με διάφορους τρόπους, λαμβάνοντας ασφαλώς υπόψη και την οικονομική κρίση που πλήττει τους αναγνώστες.

Και καταστρώνουν πολλές δράσεις για τη διάδοση του βιβλίου. Έτσι, προσφέρουν τιμές Amazon σε όλα τα ξενόγλωσσα βιβλία μέσω Ιnternet. Διοργάνωσαν 700 δράσεις τον περασμένο χρόνο στο πλαίσιο της εκστρατείας για το βιβλίο. Έχουν δοθεί 1.000 βιβλία σε δανειστικές βιβλιοθήκες, σε χώρους αναμονής νοσοκομείων, 1.350 βιβλία ανταλλάχθηκαν σε 3 εκδηλώσεις και 21 χιλιάδες τόμοι συγκεντρώθηκαν στα τρία Booknights που διοργανώθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Υπάρχει σελίδα στο facebook που αριθμεί 55 χιλιάδες μέλη, τα οποία συζητούν μόνο για το βιβλίο.

Πηγή: news.kathimerini.gr 

Διαβάστε σχετικό άρθρο στα Αγγλικά

Διαβάστε ακόμη

• Οι ξένες γλώσσες κάνουν καλό... στον εγκέφαλο
• Πολλά βιβλία στα 4, γερό μυαλό στα 18
• Τα συχνά διαγωνίσματα… κάνουν καλό στο μυαλό των μαθητών

Διαβάστε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα 

Πόσο εξαρτημένα είναι τα παιδιά από την εικόνα και τη μικρή οθόνη;

Μια μεγάλη έρευνα του ΙΕΚ ΔΟΜΗ, δίνει απαντήσεις και προβληματίζει σε σχέση με τη χρήση οπτικοακουστικών μέσων από τα παιδιά και τους εφήβους.

Ταυτότητα της έρευνας 

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από τις σπουδάστριες του τομέα Παιδαγωγικών Σπουδών και των σπουδαστών της ειδικότητας marketing του ΙΕΚ ΔΟΜΗ, με την επιστημονική υποστήριξη του ΚΕ.Μ.Α.Κ. (Κέντρο Μελετών, Ανάπτυξης και Καινοτομίας) του ΙΕΚ ΔΟΜΗ.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο του δομημένου ερωτηματολογίου και της τηλεφωνικής συνέντευξης. Το δείγμα της έρευνας περιλαμβάνει 1510 γονείς, ηλικίας 29-46 ετών, από Αθήνα, Βόλο, Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, και Πειραιά, με παιδιά ηλικίας 7- 15 ετών.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο του 2007.

Ευρήματα της έρευνας

1. Το 58% των γονέων διαθέτει Η/Υ στο σπίτι.

2. Από αυτούς (58% κάτοχοι Η/Υ), το 36% διαθέτει σύνδεση internet στο σπίτι.

3. Η πλειοψηφία των παραπάνω γονέων και πιο συγκεκριμένα το 53% (αφορά το 58% κατόχων Η/Υ στο σπίτι) δηλώνει πως το παιδί τους, έχει πρόσβαση στον Η/Υ.

4. Το 43% των κατόχων σύνδεσης Internet στο σπίτι, δηλώνει πως το παιδί τους έχει πρόσβαση στο internet από το δικό τους PC.

5. Το 59% των ερωτηθέντων αγοράζει παιχνίδια, παραμύθια και παιδικά βιβλία σε dvd για τα παιδιά του.

6. Το 61% των γονέων της έρευνας, δηλώνει πως τα παιδιά τους είναι εξοικειωμένα με τη χρήση H/Y, DVD, και τηλεόρασης - telecontrol

7. Στο ερώτημα αν έχουν αγοράσει ηλεκτρονικό υπολογιστή για αποκλειστική χρήση από το παιδί το 17% των γονέων απαντά πως ναι.

8. Από αυτό το 17%, το 28% δηλώνει πως το παιδί τους, διαθέτει και πρόσβαση στο internet.

9. Από το σύνολο των ερωτηθέντων το 31% δηλώνει πως είναι κάτοχοι συσκευών ηλεκτρονικού παιχνιδιού στο σπίτι, ενώ το υπόλοιπο 59% δηλώνει πως όχι.

10. Το 36% των γονέων δηλώνει πως επιτρέπει το παιδί του να επισκέπτεται internet cafe με σκοπό τη συμμετοχή του σε ηλεκτρονικά παιχνίδια και το υπόλοιπο 64% πως όχι.

11. Το 16% των γονέων δηλώνει πως διαθέτει ξεχωριστή τηλεόραση στο δωμάτιο των παιδιών και το υπόλοιπο 84% πως όχι.

12. Το 56% των γονέων δηλώνει πως το παιδί του βλέπει καθημερινά τηλεόραση.

13. Στο ερώτημα πόσα DVD αγοράζουν ετησίως, το 43% απάντησε 1 dvd, το 28% απαντά έως 3, το 18% 4-7 και το 11% περισσότερα από 7 dvd.

14. Μόνο το 32% των γονέων δηλώνει πως ελέγχει την πρόσβαση του παιδιού σε συγκεκριμένες εκπομπές της τηλεόρασης ενώ το υπόλοιπο 68% πως όχι.

15. Σχετικά με τις προτιμήσεις των παιδιών τους για αγορά οπτικοακουστικού υλικού σε μορφή cd ή dvd δηλώνουν σε ότι αφορά τις προτιμήσεις τους:

Παιχνίδια: 55%

Παραμύθια: 31%

Βιβλία – Εγκυκλοπαίδειες: 7%

Software: 2%

Άλλο: 5%

16. Στο ερώτημα γιατί θεωρούν απαραίτητη την εξοικείωση του παιδιού με οπτικοακουστικά μέσα απαντούν:

-Για εκπαιδευτικούς σκοπούς: 35%

-Για Ψυχαγωγία 22%

-Για παιχνίδι 30%

-Για διαχείριση ελεύθερου χρόνου 13%

Συνοπτικά Αποτελέσματα της έρευνας

Το 53% των γονέων που διαθέτουν Η/Υ στο σπίτι, επιτρέπουν σε αυτόν την πρόσβαση του παιδιού τους για διάφορους σκοπούς. Το 43% επίσης που διαθέτουν πρόσβαση στο Internet, επιτρέπουν την πρόσβαση στα παιδιά τους από το δικό τους pc.

Το 59% των γονέων αγοράζει για τα παιδιά του dvd για εκπαιδευτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς και το 61% δηλώνει πως τα παιδιά τους γνωρίζουν πολύ καλά τη χρήση οπτικοακουστικών μέσων. Το 17% των γονέων έχουν αγοράσει Η/Υ στο παιδί τους και από αυτούς ποσοστό 28% ατομική σύνδεση στο internet.

Το 31% των ερωτηθέντων διαθέτει συσκευή ηλεκτρονικών παιχνιδιών στο σπίτι και το 16% διαθέτει τηλεόραση στο δωμάτιο του παιδιού, Το 36% των γονέων γνωρίζει πως το παιδί του επισκέπτεται internet cafe με σκοπό την ψυχαγωγία, και το 56% δηλώνει πως το παιδί του βλέπει καθημερινά τηλεόραση.

Στην πλειοψηφία τους οι γονείς αγοράζουν dvd για την εκπαίδευση και ψυχαγωγία των παιδιών τους και πιο συγκεκριμένα Παιχνίδια: 55%, Παραμύθια: 31%, Βιβλία – Εγκυκλοπαίδειες: 7%, Software: 2%, Άλλο: 5%.

Από την έρευνα προκύπτει ότι ένα 29% των γονέων αντιπροσωπεύει βαρίους χρήστες οπτικοακουστικού υλικού, εφόσον αγοράζουν πάνω από 4, σε σχέση με τους μέσους χρήστες που αντιπροσωπεύουν το 28% και τους ελαφριούς χρήστες που αντιπροσωπεύουν το 43% αγοράζοντας ένα dvd ετησίως. Το 68% των γονέων δηλώνουν πως δεν μπορούν αν ελέγξουν την πρόσβαση του παιδιού τους σε συγκεκριμένες εκπομπές της τηλεόρασης. Οι γονείς συνδέουν τη χρήση οπτικοακουστικών μέσων από το παιδί ως εξής: για εκπαιδευτικούς σκοπούς: 35%, για Ψυχαγωγία 22%, για παιχνίδι 30%, για διαχείριση ελεύθερου χρόνου 13%.

Σχολιασμός της έρευνας από τον κο Β. Γαλάνη, Υπεύθυνο Γραφείου Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων του ΙΕΚ ΔΟΜΗ:

Είναι μεγάλη η διείσδυση των οπτικοακουστικών μέσων, των νέων τεχνολογιών και της τηλεόρασης στα παιδιά και τους εφήβους. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, εφόσον δεν υπάρχει κακό και καλό οπτικοακουστικό μέσο, αλλά κακή χρήση ενός οπτικοακουστικού μέσου. Βεβαίως η προστασία των παιδιών και των εφήβων είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό θέμα τόσο για τους γονείς όσο και για την πολιτεία. Σήμερα η χρήση οπτικοακουστικών μέσων από τους ανήλικες και η σχέση τους με αυτά, δημιουργεί μια σειρά από κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές δυναμικές. Τα παιδιά και οι έφηβοι του 2007, μεγαλώνουν και διαπαιδαγωγούνται σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο και μεταβαλλόμενο οπτικοακουστικό περιβάλλον, που σίγουρα τους επηρεάζει.

Από την άλλη πλευρά δεν μπορεί και δεν πρέπει κανείς βιαστικά και επιπόλαια να καταδικάσει παραδοσιακά αλλά και νέα οπτικοακουστικά μέσα, εφόσον αυτά αδιαμφισβήτητα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην διαπαιδαγώγηση, την κοινωνικοποίηση, την ψυχαγωγία και την εκπαίδευση παιδιών και εφήβων. Δεν λείπουν βέβαια κακές πρακτικές με σημαντικές επιδράσεις στην ψυχολογία και την οικογενειακή και κοινωνική ζωή των παιδιών και των εφήβων.

Παράλληλα θα πρέπει να δούμε την πραγματικότητα. Τα χαρακτηριστικά της αγοράς των οπτικοακουστικών μέσων, η εξειδίκευση του κλάδου και η εξέλιξη των νέων τεχνολογιών , οδηγεί πολλές εταιρίες του κλάδου να σχεδιάζουν και να δημιουργούν προϊόντα που απευθύνονται στα παιδιά και τους εφήβους. Παράγοντας που θα πρέπει να ενεργοποιήσει τους αρμόδιους φορείς, στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης κατάλληλης νομοθεσίας που θα προστατεύει τα παιδιά και τους εφήβους.

Στην κατεύθυνση αυτή, σκόπιμο είναι να καταγραφεί, να αξιολογηθεί και ενδεχομένως να ενσωματωθεί η αντίστοιχη Ευρωπαϊκή και παγκόσμια νομοθεσία στη χώρα μας. Αντίστοιχα, απαιτείται ευαισθητοποίηση των γονέων (διαδραματίζει σημαντικό ρόλο η οικογένεια), των παιδαγωγών, των δασκάλων, ενημέρωση τους και ενεργός συμμετοχή για την διαμόρφωση απόψεων, τάσεων και προτάσεων σε σχέση με τις εξελίξεις των οπτικοακουστικών μέσων και την προστασία παιδιών και εφήβων. Δεν πρέπει βέβαια σε καμιά περίπτωση όλα τα παραπάνω να λειτουργήσουν ως φραγή στην εξοικείωση των παιδιών και των εφήβων με τις νέες τεχνολογίες και τα σύγχρονα οπτικοακουστικά μέσα.

Πηγή:e-psychology.gr

Διαβάστε σχετικό άρθρο στα Αγγλικά

Διαβάστε ακόμη

• Παιδί και υπολογιστής: Παν μέτρον άριστον;

Διαβάστε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα 

Πώς θα μάθετε το παιδί να μελετά μόνο του!

Ο μεγαλύτερος προβληματισμός των περισσότερων γονιών είναι το πως θα μάθει το παιδί τους να διαβάζει μόνο του, χωρίς γκρίνιες, απογοητεύσεις και τσακωμούς! Επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα της καθημερινής μελέτης με κάποιες ακόμα συμβουλές.

           

Το παιδί πρέπει να μάθει να διαβάζει μόνο του, εξάλλου εκείνο πάει σχολείο και όχι εσείς οι γονείς. Για να το καταφέρει όμως αυτό χρειάζεται ενθάρρυνση, κατανόηση και κάποια βοήθεια από τους γονείς στην α' δημοτικού. Είναι σημαντικό να καταλάβει το παιδί ότι σε αυτό το σπουδαίο στάδιο της ζωής του έχει για συμπαραστάτες τους γονείς του. Καλό είναι να βοηθήσετε το παιδί αλλά όχι να κάνετε εσείς τελικά τις ασκήσεις του! Χρειάζεται ένα μέτρο. Βοηθάτε το παιδί στην α' δημοτικού, χωρίς όμως να κάθεστε από πάνω του σε όλες τις τάξεις. Αν γίνει κάτι τέτοιο το αποτέλεσμα θα είναι δυσάρεστο για σας, αφού θα πρέπει να κάθεστε όλο το απόγευμα να διαβάζετε αλλά και για το παιδί που δεν θα αποκτήσει αυτονομία και αυτοπεποίθηση στο διάβασμα.

Ο πιο λανθασμένος τρόπος διαβάσματος είναι αναμφίβολα η παπαγαλία. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα στο σύγχρονο σχολείο παράγεται η παπαγαλία και συχνά αναπαράγεται και στο σπίτι, κυρίως με επιμονή των γονιών. Όχι, το παιδί δεν χρειάζεται να μάθει την ιστορία ή τη φυσική παπαγαλία, αλλά να κατανοήσει το μάθημα και να μπορεί να το πει με δικά του λόγια. Μόνο έτσι η μελέτη θα γίνει γνώση που θα θυμάται το παιδί και όχι μόνο για μία μέρα!

Σημαντικό ρόλο παίζει και το περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί μελετά. Χρειάζεται ησυχία και όσο το δυνατόν περισσότερη ηρεμία και υπομονή. Ίσως το σκηνικό του καθημερινού καυγά για να ξεκινήσει το παιδί το διάβασμα είναι λίγο πολύ ρουτίνα σε μερικά σπίτια...είναι όμως πολύ κακό να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Συχνά οι γονείς, λόγω του περιορισμένου χρόνου τους, αγχώνουν τα παιδιά, τους φωνάζουν ή καταλήγουν να γράφουν αυτοί τις ασκήσεις!

Φροντίστε να υπάρχει κλίμα ηρεμίας και δημιουργικότητας. Συζητήστε με το παιδί πόσο σημαντικό είναι να τελειώσει την μελέτη νωρίς και προσδιορίστε κάποια ευχάριστη δραστηριότητα που θα ακολουθήσει όταν ολοκληρωθεί η μελέτη. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό κάτι τέτοιο από τις φωνές και έναν μικρό χαμό κάθε μεσημέρι!

Βοηθήστε το παιδί να οργανώσει την μελέτη του, το διάβασμα και το χρόνο του. Αυτό πρέπει να γίνει από την α' δημοτικού. Ένας καλός τρόπος είναι αφού ορίσετε την ρουτίνα και την ώρα διαβάσματος, να ζητήσετε από το παιδί να σας πει τι εργασίες έχει να κάνει. Πάρτε ένα χαρτί και σημειώστε όλες τις εργασίες. Αφού βοηθήσετε τον μικρό σας μαθητή να κατανοήσει τι ακριβώς πρέπει να κάνει, αφήστε το παιδί μόνο του να προχωρήσει λέγοντας του ότι θα έρθετε πάλι σε λίγο να δείτε πόσο έχει προχωρήσει. Έτσι το παιδί νιώθει ότι το βοηθάτε, χωρίς ωστόσο να του γίνεται συνήθεια η συνεχόμενη παρουσία σας δίπλα του. Όταν το παιδί ολοκληρώνει κάποια εργασία, τότε τη σβήνετε από τη λίστα. Έτσι το παιδί καταλαβαίνει τι έχει ακόμα να κάνει και αρχίζει να αντιλαμβάνεται το χρόνο που χρειάζεται κάθε εργασία.

Όταν ολοκληρωθούν οι ασκήσεις, μπορείτε να ελέγξετε την ορθότητα τους. Αν υπάρχουν λάθη μην τα διορθώνετε εσείς αλλά ζητήστε από το παιδί να κοιτάξει και να διορθώσει μόνο του τα λάθη του. Μόνο έτσι θα μάθει! Αυτό όμως θα γίνεται με ενθαρρυντικά λόγια και όχι επικριτικά ή αρνητικά σχόλια.

Κάπως έτσι το παιδί θα μάθει να οργανώνει και να ολοκληρώνει την καθημερινή μελέτη στο σπίτι, χωρίς φωνές και εντάσεις, αλλά όσο πιο θετικά και χαρούμενα γίνεται! Το σημαντικό είναι να κάνουμε τα παιδιά να αγαπήσουν την μελέτη και τη γνώση.

Πηγή: paidagwgos.blogspot.gr

Διαβάστε σχετικό άρθρο στα Αγγλικά

Διαβάστε ακόμη

• Η καθημερινή μελέτη των παιδιών (Homework)
• Τι να κάνω για να διαβάζει το παιδί μου;  Συμβουλές για γονείς
• Η βοήθεια του παιδιού στα μαθήματα του σχολείου πολύτιμη, κρύβει όμως και κινδύνους

Διαβάστε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα

Τα δημιουργικά παιδιά

Μπορεί η εξυπνάδα να είναι ένα προσόν που εκτιμάται ιδιαίτερα σε ένα παιδί, όμως η δημιουργική σκέψη είναι ένα πολύτιμο εφόδιο που δίνει την ευκαιρία στο παιδικό μυαλό να πετάξει πέρα από κανόνες και σύνορα, να γεννήσει ιδέες και ανατρεπτικές λύσεις και να ανοίξει τον δρόμο για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν έχει νόημα να το αρνηθούμε! Όλοι οι γονείς, κρυφά μέσα μας, νιώθουμε απίστευτη περηφάνια κάθε φορά που η δασκάλα ή ο δάσκαλος του παιδιού, μας διαβεβαιώνει ότι οι επιδόσεις του στα μαθήματα είναι εξαιρετικές. Πόσοι όμως από εμάς αισθανόμαστε περήφανοι κάθε φορά που το παιδί επιδεικνύει με καμάρι μια ζωγραφιά που δεν θυμίζει ούτε στο ελάχιστο έργο τέχνης, χρησιμοποιεί τις κονσέρβες από το γάλα για να φτιάξει πύργους ή απλά ξεχαρβαλώνει ένα ακόμα αυτοκινητάκι για να δει που είναι κρυμμένες οι μπαταρίες; Κι όμως θα έπρεπε! Γιατί όλα αυτά αποδεικνύουν περίτρανα ότι το μικρό σας χρησιμοποιεί τη δημιουργική του σκέψη - κάτι που τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να εκτιμάται όλο και περισσότερο από τους ειδικούς.

Μην μπερδεύεστε με το ταλέντο, ούτε με τους καλούς βαθμούς και την καλή σχολική επίδοση, γιατί η δημιουργική σκέψη είναι κάτι που έχουν όλα τα παιδιά. Είναι ένας μικρός Πήτερ Πάν στο μυαλουδάκι τους που τους επιτρέπει να πετάξουν όπου θέλουν, να σκεφτούν ό, τι θέλουν και να δοκιμάσουν να κάνουν πράγματα όπως αυτά θέλουν. Είναι, με δυο λόγια, το κρυφό δυναμικό που μπορεί να γεννήσει το νέο, το καινούργιο, το φρέσκο, το ανατρεπτικό, το διαφορετικό..

Τα χαρακτηριστικά του δημιουργικού παιδιού

 •           Εκφράζει ευαισθησία για ό, τι συμβαίνει γύρω του.

Έχει δηλαδή τις κεραίες του συνεχώς τεντωμένες, δείχνοντας διαπεραστική ευαισθησία και αναγνωρίζοντας επιπτώσεις ακόμα και για θέματα φαινομενικά συνηθισμένα.

•           Δείχνει ενθουσιασμό για κάποιες δραστηριότητες.

Το παιδί είναι παρορμητικό και γεμάτο ζωντάνια. Ακόμα και όταν μεγαλώνει εξακολουθεί να έχει διάθεση για παιχνίδι και διακρίνεται από έντονο ενθουσιασμό. Η αυτοκριτική δεν παρεμποδίζει τη δημιουργικότητά του και την προσπάθεια να κάνει πράξη τις ιδέες του.

•           Αντιμετωπίζει με σχετική αδιαφορία τα στερεότυπα.

Εκφράζει συχνά δυσαρέσκεια για τις έτοιμες λύσεις και επιδιώκει να εξετάσει κάθε πρόβλημα από πολλές και διαφορετικές οπτικές γωνίες. Τολμά να είναι διαφορετικό από τους άλλους αφού δεν το ενδιαφέρει τόσο να εισπράξει τον έπαινο όσο να δοκιμάσει κάτι που ευχαριστεί το ίδιο.

•           Διακρίνεται από πνευματική ευλυγισία.

Έχει την τάση να μεταπηδά από τον έναν τρόπο προσέγγισης στον άλλο εφαρμόζοντας τη γνώση που κατακτά από τον έναν τομέα σε κάποιον άλλο παρατηρώντας νέες σχέσεις και νέες χρήσεις στον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος γύρω του.

•           Έχει συνήθως αισιόδοξη διάθεση.

Το δημιουργικό παιδί σπάνια πτοείται ή εγκαταλείπει την προσπάθεια. Συνήθως σκέφτεται το πως μπορεί να γίνει κάτι κι όχι το αν μπορεί να γίνει.

Τι γίνεται στο σχολείο;

Τα παιδιά από τη φύση τους έχουν την τάση να είναι δημιουργικά. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του και κατά την προσχολική ηλικία το παιδί έχει ανεπτυγμένη φαντασία και έντονο αυθορμητισμό. Καθώς όμως ξεκινά το σχολείο, οι απαιτήσεις από το περιβάλλον είναι τέτοιες που το αναγκάζουν να ακολουθεί κανόνες και να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο την λογική, με αποτέλεσμα η δημιουργικότητά του να παρεμποδίζεται ή να αδρανεί.. Σε διάφορες χώρες όπως οι ΗΠΑ όπου η δημιουργικότητα είναι ένα προσόν που εκτιμάται ιδιαίτερα, ταυτόχρονα με το πρόγραμμα γενικής εκπαίδευσης τρέχουν και προγράμματα για την καλλιέργεια της δημιουργικής σκέψης. Πρόκειται για προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί από εκπαιδευτικούς ψυχολόγους με σκοπό να ενισχύσουν τη δημιουργική σκέψη των παιδιών.

Σήμερα, η ανάγκη για ανάπτυξη της δημιουργικής σκέψης είναι περισσότερο έντονη από ποτέ και στη χώρα μας και γίνεται συστηματική προσπάθεια για αλλαγές του πλαισίου και του κλίματος στο σχολείο.

Ο ρόλος της οικογένειας

Αν ένα παιδί καταλάβει ότι η δημιουργικότητα του δεν εκτιμάται τότε θα την εγκαταλείψει σιγά - σιγά. Ορίστε τι μπορεί να μπορεί να μειώσει τη δημιουργικότητα του παιδιού:

•          Η έλλειψη αγάπης και ασφάλειας.

•          Η αυταρχική συμπεριφορά απέναντί του.

•          Η έλλειψη ελευθερίας μέσα στο σπίτι.

•          Οι συνεχείς επικρίσεις και η συνεχής διορθωτική παρέμβαση.

•     Η υπερβολική προσκόλληση των μελών της οικογένειας σε κανόνες και συνήθειες.

•          Οι αυξημένες προσδοκίες και επιβράβευση μόνο για το τέλειο αποτέλεσμα.

•          Η απαισιόδοξη ή αδιάφορη αντιμετώπιση απέναντι σε προβλήματα.

•          Ο φόβος μήπως το παιδί φανεί ανόητο η γελοίο στους άλλους.

•          Η σύγκριση με άλλο παιδιά ή η υπερβολική έμφαση στον συναγωνισμό.

•          Το άγχος για τα λάθη ή την πιθανή αποτυχία του παιδιού.

Τώρα που ξέρετε... δώστε νέα ώθηση!

 Η δημιουργικότητα είναι κάτι που μπορεί να ενισχυθεί και να αυξηθεί, όπως μπορεί να βελτιωθεί η αναγνωστική ικανότητα, η μαθηματική σκέψη και η αθλητική επίδοση ενός παιδιού. Για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα απ όλα οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι η δημιουργικότητα είναι μια ξεχωριστή ικανότητα με ιδιαίτερη αξία για το ίδιο το παιδί και το κοινωνικό σύνολο άσχετα με το ποια είναι η σχολική του επίδοση.

Από εκεί και πέρα στόχος των γονιών πρέπει να είναι να μάθουν να εντοπίζουν και να αναγνωρίζουν τα δημιουργικά χαρίσματα του παιδιού εξασφαλίζοντάς του τις κατάλληλες ευκαιρίες για να εκφράσει και να αναπτύξει το δικό του προσωπικό δημιουργικό στυλ. Πως;

•    Ενθαρρύνοντας το παιδί να χρησιμοποιεί τη φαντασία του.

•   Απαντώντας στις ερωτήσεις του όποιες κι αν είναι αυτές.

•   Φέρνοντάς το σε επαφή με νέα ερεθίσματα.

•   Εξασφαλίζοντας ευκαιρίες για δημιουργικό παιχνίδι και καλλιτεχνικές δραστηριότητες.

•   Κάνοντας ταξίδια έτσι ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να διευρύνει τους ορίζοντές του

•   Δείχνοντας ενδιαφέρον για τις ιδέες και τις σκέψεις του παιδιού.

•  Επαινώντας το για τις δημιουργικές του ικανότητες κι όχι μόνο για τις επιδόσεις του στα μαθήματα.

Της Φλώρας Κασσαβέτη, με την συνεργασία του Ιωάννη Ν. Παρασκευόπουλου - Ομότιμου Καθηγητή Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή: www.paidimag.gr

Διαβάστε ακόμη

• Τα δημιουργικά παιδιά - Μέρος Β'
• Γνωριμία με τα “δημιουργικά”παιδιά

Διαβάστε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα

Δεκαέξι Μύθοι και Αλήθειες για τη Δυσλεξία

Στο 25% των μαθητών υπολογίζονται τα παιδιά με δυσλεξία στην Ελλάδα. Πολλά από αυτά αντιμετωπίζουν την επικριτική συμπεριφορά, τόσο των δασκάλων, όσο και των γονιών τους, οι οποίοι δεν μπορούν να αντιληφθούν το πρόβλημα.

Η δυσλεξία είναι συνήθως κληρονομική με κύρια συμπτώματα στην ανάγνωση και στην ορθογραφία (στον γραπτό λόγο) , όμως ταυτόχρονα αποτελεί βιολογική υπεροχή. Γι ’αυτό δεν εμπόδισε τους Αϊνστάιν, Έντισον, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Ρoκφέλερ, Τομ Κρουζ, Σιλβέστερ Σταλόνε, όλοι τους δυσλεξικοί να διαπρέψουν ως διάσημοι εφευρέτες, επιστήμονες, ολυμπιονίκες, έμποροι ή και καλλιτέχνες. Το πέτυχαν επειδή η δυσλεξία τους προίκισε με δημιουργικούς εγκεφάλους, επειδή τους συμπαραστάθηκαν, επειδή πίστεψαν στον εαυτό τους, επειδή προσπάθησαν. Δηλαδή, η δυσλεξία δε σταματά το παιδί να αναπτύξει το ταλέντο του και να επιτύχει, αρκεί να διαγνωσθεί έγκαιρα και σωστά και το παιδί να βοηθηθεί, να εμψυχωθεί, να γίνει αποδεκτό όπως είναι και να προσπαθήσει.

Μύθος 1: Δεν υπάρχει «θεραπεία» για τη δυσλεξία.

Αλήθεια: H δυσλεξία δεν είναι ασθένεια. Με τη σωστή διδασκαλία και τη βοήθεια του κατάλληλου ατόμου, οι δυσλεκτικοί μπορούν να μάθουν να διαβάζουν ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε άλλος.

Μύθος 2: Οι δυσλεκτικοί έχουν «ειδικές ικανότητες».

Αλήθεια: Εκτός από τα προβλήματα τους με την ανάγνωση, οι δυσλεκτικοί έχουν λίγο-πολύ τις ίδιες ικανότητες με όλους τους άλλους. Μερικοί δυσλεξικοί έχουν εξαιρετικές ικανότητες, αλλά ακριβώς το ίδιο πράγμα μπορεί να ειπωθεί και για άτομα χωρίς πρόβλημα δυσλεξίας.

Μύθος 3: Η δυσλεξία είναι ένα «δώρο».

Αλήθεια: Το μόνο που προσφέρει η δυσλεξία στους δυσλεξικούς που δεν έχουν μάθει να διαβάζουν σωστά είναι δυστυχία. Όσους δυσλεκτικούς και να ρωτήσουμε δεν θα πάρουμε θετική απάντηση για την δυσλεξία. Χαρακτηριστική είναι η έκφραση ενός δυσλεκτικού: «εάν η δυσλεξία είναι δώρο, παρακαλώ πάρτε την πίσω»

Μύθος 4: Οι δυσλεκτικοί έχουν υψηλή νοημοσύνη.

Αλήθεια: Επανειλημμένες μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχει πολύ μικρή σχέση μεταξύ της δυσλεξίας και της νοημοσύνης στα μικρά παιδιά. Η νοημοσύνη των δυσλεκτικών κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με των μη δυσλεκτικών ατόμων. Ωστόσο εάν οι δυσλεκτικοί δεν μάθουν να διαβάζουν, φαίνεται ότι το IQ τους μειώνεται περισσότερο από των μη δυσλεκτικών με την ηλικία.

Μύθος 5: Οι δυσλεκτικοί έχουν χαμηλή νοημοσύνη.

Αλήθεια: Όπως είπαμε ήδη δεν υπάρχει σχέση ανάμεσα στη νοημοσύνη και στην δυσλεξία. Έχουν υπάρξει μεγάλες προσωπικότητες με ιδιαίτερα υψηλό IQ οι οποίοι είχαν δυσλεξία (όπως ο Einstein, ο Thomas Edison και πολλοί άλλοι)

Μύθος 6: Η δυσλεξία δεν μπορεί να διαγνωστεί στα πολύ μικρά παιδιά.

Αλήθεια: Ο έμπειρος δάσκαλος μπορεί να εντοπίσει την δυσλεξία από τις πρώτες μέρες του παιδιού στο σχολείο. Η άποψη ότι σε κάποια παιδιά η δυσλεξία αργεί να εμφανιστεί είναι αβάσιμη.

Μύθος 7: Η δυσλεξία εμφανίζεται σε πολύ μικρό ποσοστό πληθυσμιακά

Αλήθεια: Πρόσφατες έρευνες σε Βρετανία και ΗΠΑ δείχνουν ότι το 15-20% του πληθυσμού αντιμετωπίζει πρόβλημα δυσλεξίας. Με βάση το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα πολλοί γονείς δυσκολεύονται να αποδεχτούν το πρόβλημα, το ποσοστό αυτό ίσως είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Μύθος 8: Οι δυσλεκτικοί χρειάζονται ειδική επαγγελματική βοήθεια.

Αλήθεια: Σχεδόν ο καθένας μπορεί να διδάξει έναν δυσλεκτικό να διαβάζει και να συλλαβίζει, εάν έχει υπομονή, σωστό πρόγραμμα και μέθοδο.

Μύθος 9: Τα παιδιά «μαθαίνουν να διαβάζουν διαβάζοντας».

Αλήθεια: Εάν αυτό ήταν έτσι, κάθε παιδί θα ήταν σε θέση να διαβάσει. Το να δίνουμε βιβλία σε παιδιά πριν να έχουν αποκτήσει την ικανότητα να διαβάζουν είναι εφάμιλλο της παιδικής κακοποίησης! Ποτέ δεν θα πρέπει να αναγκάζουμε τα παιδιά να επιδεικνύουν δημόσια την όποια ανικανότητα τους.

Μύθος 10: Η αντιστροφή γραμμάτων είναι μια σαφής ένδειξη της δυσλεξίας.

Αλήθεια:  Αν τα παιδιά διδάσκονται να σχηματίζουν γράμματα σωστά, δεν αντιστρέφουν τα γράμματα, είτε είναι δυσλεκτικά ή όχι. Όταν τα παιδιά αφήνονται να αντιγράφουν τα γράμματα με τον τρόπο που θέλουν, συνήθως περνούν σε μία φάση που αντιστρέφουν τα γράμματα και τα δυσλεκτικά παιδιά αργούν περισσότερο να ανακάμψουν από αυτό.

Μύθος 11: Τα συμπτώματα της δυσλεξίας φθίνουν με την πάροδο του χρόνου χωρίς παρέμβαση

Αλήθεια: Οι δυσλεκτικοί αναπτύσσουν από μόνοι τους τεχνικές ώστε να αντεπεξέλθουν στο πρόβλημα τους. Έτσι το πρόβλημα συγκαλύπτεται, η δυσλεξία όμως παραμένει.

Μύθος 12: Τα αγόρια είναι 3 ή 4 φορές πιο πιθανό να είναι δυσλεκτικά από ό, τι τα κορίτσια.

Αλήθεια:  Τα αγόρια είναι πολύ πιο πιθανό να αποτύχουν να μάθουν να διαβάζουν με σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας, αλλά αυτό δεν είναι επειδή είναι πιο επιρρεπή στη δυσλεξία. Συνήθως τα αγόρια λόγω του ότι είναι πιο υπερκινητικά και διασπάται ευκολότερα η προσοχή τους, μαθαίνουν να διαβάζουν πιο δύσκολα.

Μύθος 13: Δυσλεκτικά θεωρούνται μόνο τα άτομα που παρουσιάζουν αντιστροφή των γραμμάτων

Αλήθεια: Η δυσλεξία είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, με πολυποίκιλα συμπτώματα που δεν περιορίζονται μόνο στην αντιστροφή των γραμμάτων. Για παράδειγμα ένα άτομο μπορεί να παρατηρεί λέξεις που «ξεφεύγουν» από τη σειρά τους, ενώ ένα άλλο άτομο να εντοπίζει «θαμπές» λέξεις στο κείμενο.

Μύθος 14: Οι δυσλεκτικοί είναι τεμπέληδες

Αλήθεια: Οι δυσλεκτικοί δεν είναι τεμπέληδες. Ο εγκέφαλος των δυσλεκτικών παιδιών εργάζεται εντονότερα από των μη δυσλεκτικών. Η απογοήτευσή τους όταν δεν τα καταφέρνουν τους οδηγεί στο να εγκαταλείπουν αυτό που κάνουν. Αυτό από κάποιους εκλαμβάνεται ως τεμπελιά, χωρίς όμως να ισχύει κάτι τέτοιο.

Μύθος 15: Οι δυσλεκτικοί είναι αδέξιοι, και δυσκολεύονται (για παράδειγμα) να μάθουν να δένουν τα κορδόνια τους.

Αλήθεια: Μερικοί δυσλεκτικοί είναι όντως αδέξιοι, αλλά οι περισσότεροι δεν είναι. Για άλλη μια φορά, δεν υπάρχει κάποια αποδεδειγμένη σχέση. Τα περισσότερα αδέξια παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν χωρίς πρόβλημα.

Μύθος 16: Η αριστεροχειρία είναι σημάδι δυσλεξίας.

Αλήθεια:  Δεν υπάρχουν μελέτες που να έχουν βρει ποτέ κάτι περισσότερο από μία πολύ μικρή σύνδεση. Οι περισσότερες μελέτες δεν υποδεικνύουν κάποια σχέση ανάμεσα στην αριστεροχειρία και τη δυσλεξία.

Επιμέλεια Αλέξανδρος Γιατζίδης, M.D., Kλεοπάτρα Ζουμπουρλή, μορ.βιολόγος

Πηγή: Medlabnews.gr 

Διαβάστε ακόμη

• Μαθησιακές δυσκολίες: Διάγνωση, αποκατάσταση
• Δυσλεξία και Αγγλικά

Διαβάστε περισσότερα ενδιαφέροντα άρθρα